Fryske Berneboeketiid

De Berneboekewike is wer begûn! Foar it Frysk betsjut dat de start fan de Fryske Berneboeketiid. Wisten jim dat wol?

Midden yn de Berneboeketiid – en oan it ein fan de lanlike Berneboekewike – wurdt de Berneboekedei organisearre yn Terherne mei de wrâld oan aktiviteiten rûnom berneboeken. Tink mar oan teater, muzyk, nifelje en foarlêze. En it is noch fergees ek. Dit jier yn it tema fan de lanlike berneboekewike ‘Gruwelijk eng’.  Krekt even in leuk útstapke op sneintemiddei. Dus snein 15 oktober tusken ienen en fiven allegear nei Terherne. As jim doarre fansels… Mear ynformaasje op www.berneboekedei.frl of www.kinderboekendag.nl.

By de Fryske Berneboeketiid heart ek it aksjeboek foar bern. ‘De huodsjes fan Mata-Hari’ is in boek foar bern fan de boppebou fan de basisskoalle. It is skreaun troch Lida Dykstra en yllustrearre troch Natascha Stenvert. Dit pronkje is yn de Fryske Berneboeketiid te krijen foar in moai pryske, mar gelokkich dêrnei ek noch gewoan te keap. De Berneboeketiid rint fan 4 o/m 31 oktober. Benijd nei de ynhâld? Lês it besprek fan ‘De huodjes fan Mata-Hari’ op dizze webside.

IMG_7200

 

Stikel en it koartste paad nei Lange Prins

StikelTekst en yllustraasjes: Janneke de Boer (sokiets.blogspot.nl)

Stikel hâldt fan aventoer. Mar hy treft it net, hy wennet yn in hiel saai bosk. Op in dei feroaret alles. De postdo bringt him in útnûging foar it feest fan Lange Prins! Aventoerlik as er is, giet Stikel fuort op ’en paad. Mar: wêr is it kastiel ek alwer? En: watfoar kado moat Lange Prins ha op syn feest? It wurdt in bysûndere reis. De moaiste en nuverste kadootsjes kriget er mei fan de bisten, mar hy rekket se ek wer kwyt. En as er einliks by it kastiel komt, wurdt er oanfallen troch in draak en in swurd! It komt allegear goed, gelokkich. Tiid foar feest! Mar Stikel is sa wurch wurden fan de reis…

In nij Frysk printeboek, hoera hyp hyp! Mei sa no en dan prachtige Fryske wurden lykas ‘blebberbeien’, ‘tsjoene’, ‘hoeden’ en ‘ûnhuerich’. En dan ek noch in kombinaasje fan proaza en poëzij, sa’t it sa moai op it omslach stiet.

Is it in ferhaal mei fersen? Of Is it in fers mei ferhaaltsjes? Ik kin eins net kieze. De earste kear lêzen wie even wennen: nei it fers woe ik hingjen bliuwe yn it metrum en nei it ferhaaltsje moast ik echt skeakelje nei it fers. Mar: dat wie de earste kear. Miskien woe ik gewoan te hastich witte oft Stikel wol echt by Lange Prins komme soe. De twadde kear wie it al in stik makliker. En mei it foarlêzen rekken de bern hielendal net yn de war. It heart gewoan byelkoar; it is itselde, it is ien aventoer.
Foar guon dichtrigels bin ik te nijsgjirrich, tink ik. As der stiet ‘De mol leit te drûgjen’, tink ik: ‘Wat hat er dien? Hat er yn bad west? Is er útglide yn in plasse? Swit er sa bot fan it graven?’ En by ‘Grypsto in hantsjefol slakken?’ bliuw ik benijd nei wêr’t dy slakken bedarje. Komme dy wier op de taart foar de prins? En dat labyrint: wat bart der yn it labyrint? Hoe kin Stikel syn kadootsjes dêr kwytreitsje?

It is in hiel kleurich ferhaal. It giet fan in griene kikkert, fia in rôze flamingo, lâns in grize tsjoender, in oranje foks en in fjoerreade draak nei it kleurige kastiel fan Lange Prins. Mar… yn it boek sit gjin kleur! Soest sizze kinne: wat skande! Dat wie myn earste reaksje. Sa’n kleurich ferhaal en dan plaatsjes yn swart-wyt? Mar toch sjochst de kleuren foar dy. Ik tink dat it komt fan de kleurige taal. En as dat my te min is, dan kin ik fansels altyd sels de kleurkes noch wol pakke. Miskien is dat de bedoeling wol? Dat is dan wol hiel knap betocht! Ik moat bekenne: ik hâld fan moaie paginagrutte kleurige yllustraasjes yn printeboeken. Mar it idee om sels de kleur yn it printeboek ta te foegjen en it sa unyk te meitsjen, fyn ik toch ek wol hiel leuk.

Al mei al is ‘Stikel en it koartste paad nei Lange Prins’ in fleurich printeboek om foar te lêzen, om te lústerjen, om te rimen, om te rieden, om te kleurjen, om te tellen, om yn te sykjen en om mei te boartsjen.